'Tijdschrift" is een term die kan misleiden. Nexus verschijnt driemaal per jaar. De 170 genummerde pagina's op kloek octavo-formaat, gevuld met een ingetogen letter, bezorgen een hoeveelheid tekst ter grootte van een flinke roman. Het omslag is op roomkleurig papier gedrukt in twee kleuren. In het zwart 'Nexus": in het rood '2000 Nummer 28'. Verder niets; geen ISSN-nummer. Plaatjes noch lokkers. Nexus-opperhoofd Rob Riemen, Directeur van de Stichting, introduceert nieuwkomer Nicola binnen de kring op een manier die benieuwd maakt en overtuigt. In zijn 'Lectori Salutem' - Latijn is een lievelingstaal der cultus - rept hij over 'het onstilbare verlangen te vinden wat onvindbaar was of, en dat is zijn grootste geluk, iets te vinden waar niet eens naar werd gezocht; het onverwachte boek, de kleine ontdekking.' Hij 'rapt' er niet over: zoals in de 27 vorige afleveringen laat Nexus zich weinig gelegen liggen aan het schrikbewind van uur en feit, aan wat al te modieus en actueel is.Michael Ignatieff, rijksappel te midden van de Nexus-kroonjuwelen, en de Pool Wojciech Karpinski gaan nader in op Chiaromonte's denken. Als het dagblad een paar uur te laat is, kreunt de abonnementenservice nog dezelfde ochtend; als De Groene Amsterdammer niet vóór het weekeinde bezorgd werd, is er echt iets mis; en de maandelijkse glossy's kunnen zich evenmin onverschilligheid voor de kalender veroorloven. Met Nexus ligt het anders. Je ziet ernaar uit; je weet dat hij komt; maar men kent dag noch uur. Daar hoeft een sterveling ook niet achter te komen. Het wonderbaarlijke is dat de boodschappen van de publicatie desondanks dringend en belangwekkend zijn.

Willem Dijkhuis