De vraag wat wij in onze samenleving nog als ‘groot’ beschouwen, is belangrijker dan het lijkt. In Amsterdam werd tijdens het Nexus-symposium een poging gedaan tot een antwoord.

“Een brug slaan tussen expressie en reflectie”, zo omschreef Rob Riemen, oprichter-directeur van het Nexus Instituut, zijn samenwerking met het Holland Festival. Via de voetgangersbrug naar het Muziekgebouw aan ’t IJ in Amsterdam had zondagmiddag menig bezoeker de oversteek naar de expressie gewaagd en niet voor niets. Centraal in de discussie stond de vraag wat ‘grootheid’ eigenlijk is. Amerikanen nemen weliswaar om de haverklap de uitroep ‘Great!’ in de mond, maar wat bedoelen we precies als we ons concentreren op de niet-geïnflateerde kern van het begrip greatness? Wat vervult ons met ontzag en bewondering en waarom?


Foto: Robbert Goddyn Danser Damian Woetzel (rechts) betoogde op het Nexus-symposium dat de aanschouwing van grote kunst steeds iets van ons naar onszelf doet terugkeren.

De vraag is meer dan een aardige filosofische gedachteoefening, stelt Riemen, het gaat om een maatschappelijk belang. “Want alles van waarde is inderdaad weerloos en als zodanig allesbehalve vanzelfsprekend.” Onze waarderingen bepalen onze koers. Het brengt Riemen tot de paradox dat hoe oneigentijdser de vraag is, hoe actueler hij wordt.

Lees verder >>>

Henk Rijkers