Interview met Kirsten Walgreen

In het buitenland is het heel gewoon dat bedrijven hun maatschappelijke betrokkenheid tonen. In Nederland is het bedrijfsleven terughoudend, zekers als het om de sponsoring van cultuur gaat, constateert Walgreen. Schetst Walgreen haar ideale situtatie, dan krijgt het Nexus instituut in één keer een forse financiële injectie. 'Laat een groot bedrijf of de overheid fl. 20 mln in een fonds stoppen, stel iemand aan om het te beheren en maak de jaarlijkse rente aan ons over.' Walgreen begrijpt dat de kans daarop vooralsnog nihil is. Wil je volledig onafhankelijk zijn, dan moet zo'n instituut eigenlijk ook financieel onafhankelijk zijn. Afgelopen jaar nog was het voortbestaan onzeker na het advies van de Raad voor Cultuur om de subsidie te staken. De kwaliteit van het Nexus Instituut stond niet ter discussie, maar de bijdrage behoorde niet uit de cultuurpot, maar uit de wetenschapsbegroting te komen. Het advies kon op enig begrip rekenen. Walgreen: 'Wij zijn lastig. We geven een essayistisch tijdschrift uit dat je niet in bad leest. Toch is wat we doen wel degelijk cultuur. Als reflectie op cultuur al niet meer tot cultuur behoort, wat dan wel?' Op zoek naar meer financiële armslag, richtte het instituut eind vorig jaar de Stichting Vrienden van het Nexus Instituut op. Particulieren kunnen Nexus ook steunen door vijf jaar lang belastingvrij te schenken in de vorm van een lijfrente die wordt vastgelegd in een notariële acte. Een vriend, mecenas of schenker kan zich met het gedachtegoed van Nexus verenigen, acht het instituut noodzakelijk en ziet in dat het kwetsbaar is. Met de meeste begunstigers heeft ze telefonisch contact gehad. Walgreen: 'Typisch Hollands is dat. De mensen die geld geven, willen geen schouderklopje. Ze vinden het prettig dat ze iets kunnen doen of zeggen: "ach, het is voor mij fiscaal interessant".'