'The Years of My Life'

---

De integrale versie van de lezing vindt u in Nexus 24.

---

Elisabeth Mann Borgese (München, 1918) is de dochter van Thomas Mann en Katja Pringsheim, en weduwe van de kunsthistoricus Guiseppe Borgese. Zij ging met haar ouders in 1933 in ballingschap in Zwitserland en emigreerde vervolgens met hen in 1938 naar de Verenigde Staten. Daar leerde zij de gehele Europese emigrantenwereld kennen (Einstein, Alma Mahler, Benjamin Britten, Horowitz, Broch, Brecht, Kahler etc.). In 1940 trouwt ze met de Italiaanse geleerde en schrijver G.A. Borgese en raakt betrokken bij diens plannen voor een 'world constitution' die grote invloed hebben gehad op de oprichting van de Verenigde Naties. Na een carrière als pianiste wordt Elisabeth Mann Borgese hoogleraar recht en politieke wetenschappen. Ze is (als enig vrouwelijk lid) mede-oprichtster van de Club van Rome, ze is een belangrijk adviseur van de Verenigde Naties en de Wereldbank op het terrein van het mileu, is oprichtster van het Institute for the Oceans en de Pacem in Maribus-conferenties. Zij ontving diverse prijzen en eredoctoraten. In 1998 verscheen haar boek The Oceanic Circle met haar pleidooi voor een internationaal verdrag voor de oceanen. Elisabeth Mann overleed in februari 2002 tijdens een skivakantie in Zwitserland.

Over de lezing:
Haar vader, de Duitse schrijver Thomas Mann, heeft in 1950 een rede gehouden die wereldberoemd is geworden. Onder de titel "Meine Zeit" sprak hij, zoals hijzelf aangaf, niet over zijn leven, maar wat er in zijn leven (1875 — 1950) met de Westerse wereld is gebeurd. Aan de hand van zijn ervaringen geeft hij een cultuurfilosofische analyse van deze wereld die twee wereldoorlogen achter de rug heeft. Het Nexus Instituut is bijzonder verheugd dat het zijn nog enig levend kind, Elisabeth Mann Borgese, bereid heeft gevonden in de voetsporen van haar vader te treden. Op 12 mei 1999 gaf zij onder de titel "The Years of My Life" aan de hand van haar levenservaringen haar analyse geven van de Europese cultuur.

'Nico Kaufmann's Hesse Liederzyklus - toonzetting van gedichten van Herman Hesse' door Ursula Hesse en Peter Lockwood


Nico Kaufmann (Zürich, 1918-1996) studeerde aan het Freies Gymnasium en het conservatorium in Zürich. Hij was een veelbelovend pianist, componist en improvisator, waardoor hij onder de aandacht kwam van Vladimir Horowitz. Horiwitz werd zijn leraar totdat de Tweede Wereldoorlog hun relatie beëindigde. Na de oorlog zette hij een punt achter zijn carrière als concertpianist en stelde hij zich tevreden met het spelen en improviseren in bars en cabarets. Hij was een man met een groot talent, goede smaak en charme. Als vriend en klasgenoot van Elisabeth Mann, zowel op het gymnasium als op het conservatorium, kwam hij vaak bij de familie Mann over de vloer. Thomas Mann was zo onder de indruk van zijn pianospel en zijn charme, dat hij generaties van zijn honden Nico heeft genoemd. Enkele maanden voor Kaufmanns overlijden heeft hij zijn oude vriendin Elisabeth Mann de partituur toegezonden van de muziek die hij heeft gecomponeerd voor gedichten van Hermann Hesse. De liederen worden voor het eerst in Nederland uitgevoerd door de Duitse mezzosopraan Ursula Hesse en de Britse pianist Peter Lockwood.