ging na een carrière als beroepsmilitair en oorlogscorrespondent de politiek in. Aanvankelijk werd hij in het Lagerhuis gekozen voor de conservatieven, maar in 1904 stapte hij over naar de liberalen. Hij werd onderstaatssecretaris voor Koloniën en minister van respectievelijk Handel, Binnenlandse Zaken, Marine, Munitie, Oorlog, Luchtvaart en Koloniën. Als fervent tegenstander van het bolsjewisme steunde hij de contrarevolutionairen. In 1924 sloot Churchill zich weer aan bij de conservatieven en werd minister van Financiën. Vanaf 1929 tot de Tweede Wereldoorlog stond hij buiten de regering. In die periode besteedde hij een groot deel van zijn tijd aan schrijven. Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak werd hij minister van Marine, en na het aftreden van Chamberlain werd hij tot premier gekozen. Met zijn alomtegenwoordige onverzettelijkheid inspireerde hij keer op keer het Britse volk. Na de oorlog belandde hij in de oppositie en zette hij zich weer aan het schrijven. In 1953 werd Churchill geridderd en ontving hij de Nobelprijs voor literatuur. Enkele belangrijke werken zijn The World Crisis (1923--1929), My Early Life (1930), Thoughts and Adventures (1932), Marlborough (1933--1938), The Second World War (1948--1954) en A History of the English Speaking Peoples (1956--1958).