schreef in 1960 zijn eerste gedichten, korte verhalen en essays, vanaf 1963 gevolgd door toneelstukken, waaronder Het tuinfeest (1966), een satire op de bureaucratie, waarmee hij doorbrak. Na de beëindiging van de Praagse Lente in 1968 kreeg hij een publicatie- en opvoeringsverbod opgelegd. In 1969 kende Oostenrijk hem de Staatsprijs voor Europese Literatuur toe. Havel was een van de oprichters -- en eerste woordvoerder -- van de mensenrechtenbeweging Charta 77. Tussen 1970 en 1989 werd hij driemaal veroordeeld tot gevangenisstraf en bracht hij in totaal vijf jaar in gevangenschap door. Tijdens de 'fluwelen revolutie' in 1989 speelde hij een belangrijke rol in het Burgerforum en in 1990 werd hij bij de eerste vrije verkiezingen gekozen tot president van Tsjecho-Slowakije. Na de opsplitsing van het land in 1992 vervulde hij van 1993 tot 2003 twee ambtstermijnen als president van Tsjechië. Naast zijn toneelstukken schreef Havel onder meer Poging om in de waarheid te leven (1978), Brieven aan Olga (1983) en vele essays, redevoeringen en open brieven. In 1986 ontving hij de Erasmusprijs. Voor de uitreiking wilde minister Van den Broek van Buitenlandse Zaken aanvankelijk dat Havel twee passages uit zijn rede die betrekking hadden op Charta '77 zou schrappen, hetgeen Havel weigerde. In 1989 kreeg Havel de Vredesprijs van de Duitse Boekhandel en de Olof Palme-prijs, in 1995 de Geuzenpenning en in 1997 de J. William Fulbright Prize for International Understanding.