verliet Bulgarije begin jaren ‘60 en verhuisde naar Parijs, waar hij naam maakte als filosoof, literair theoreticus, ideeënhistoricus en essayist. Met zijn essay Littérature et signification (1967) werd hij één van de pioniers van de heropleving van de (klassieke) retorica. Hij was als hoogleraar te gast aan verschillende instellingen over de hele wereld en ontving diverse prijzen, waaronder in oktober 2003 de Spinozalens. Ook verwierf hij faam als vertaler van het werk van de Russische formalisten. Sinds 1968 werkt hij aan het Centre National de la Recherche Scientifique (CNRS), waarvan hij thans directeur is. Todorov schreef een twintigtal boeken, waaronder Introduction à la littérature fantastique (1970), Nous et les autres: la réflexion française sur la diversité humaine (1989), Face à l’extrême (1991) en La Littérature en péril (2007), waarin hij zijn persoonlijke en intellectuele geschiedenis verhaalt. In het Nederlands verschenen van Todorov: De onvoltooide tuin. Het humanistische denken in Frankrijk (2001), De nieuwe wereldwanorde. Overdenkingen van een Europeaan (2004) en Nieuw en geweld (2004).