emigreerde in 1963 naar Israël, waar hij sinds 1974 college geeft aan de Hebreeuwse Universiteit, thans als Max Cooper Professor of Jewish Thought. Hij was als hoogleraar te gast aan prestigieuze instellingen in het buitenland, zoals de universiteiten van Yale, Harvard en Princeton en het College de France. Idel trad toe tot de Israëlische Academy of Humanities and Sciences en won in 1999 de Israel Prize for Jewish Thought. Zijn expertise strekt zich uit van de fenomenologie van de Joodse mystiek, de geschiedenis van de vroege Kaballa, de relatie tussen Kaballa en Italiaanse Renaissance, het dertiende-eeuwse Duitse denken en het achttiende-eeuwse chassidisme in Polen. In het Engels verscheen van Idel onder meer: Golem; Jewish magical and mystical traditions on the artificial anthropoid (1990), Hasidism: Between Ecstasy and Magic (1994), Absorbing Perfections, Kabbalah and Interpretation (2002) en Ben: Sonship and Jewish Mysticism (2007). Momenteel werkt hij aan een monografie over de grondlegger van het Chassidisch jodendom, Rabbi Israel Ba‘al Shem Tov (de Besht).