Miguel de Unamuno was een beroemd filosoof, schrijver en essayist. Hij tekende voor klassieke romans als het experimentele Nevel (1914) en Abel Sánchez (1917) en publiceerde daarnaast dichtbundels, essays en toneelstukken. Zijn belangrijkste filosofische studie, Del sentimiento trágico de la vida (Over het tragisch levensgevoel, 1913) geldt nog altijd als standaardwerk.

Unamuno werkte als leraar in Bilbao toen hij in 1891 tot hoogleraar werd benoemd in Salamanca. Tussen 1901 en 1914 was hij rector aan dezelfde universiteit. Vanwege zijn voortdurend kritische houding jegens dictator Primo de Rivera werd hij in 1924 verbannen naar de Canarische eilanden, waarna hij in Parijs bleef tot de val van diens regime. In 1930 keerde Unamuno terug in zijn oude functie van rector, die hij echter niet lang behield. Na het uitbreken van de Spaanse Burgeroorlog in 1936 leverde Unamuno openlijk kritiek, niet alleen op de regering, maar ook — in een beroemd geworden toespraak bij de opening van het academisch jaar in Salamanca — op generaal Francisco Franco’s nationalistische troepen met hun cultus van geweld en dood. Hij stierf op de laatste dag van 1936, in huisarrest. Zijn ‘En defensa de la haraganería’, hier vertaald, stamt uit 1908.