is de nom de plume van de briljante schrijver, conservator en kunstcriticus Gérard Régnier. Hij studeerde filosofie en kunstgeschiedenis aan de Sorbonne en promoveerde aan Harvard. In 1966 werd hij benoemd tot conservator aan het Parijse Musée National d’Art Moderne, dat hij in 1970 verliet voor het hoofdredacteurschap van het tijdschrift L’Art Vivant, om vijf jaar later terug te keren in het Centre Georges Pompidou. Daar maakte hij naam met een tentoonstelling rond Marcel Duchamp in 1977 en met twee exposities over kunst van de twintigste eeuw. Ondertussen schreef hij belangrijke monografieën over Bonnard en Balthus. In 1989 werd hij in Parijs directeur van het Musée National Picasso. In die functie zette hij een groot aantal belangrijke nationale en internationale exposities op en leidde hij in 1995 de honderdste editie van de Biennale van Venetië. Als een van de eersten koos Jean Clair in zijn exposities voor een interdisciplinaire benadering, waarin naast de kunst ook de wetenschap wordt betrokken. Jean Clair ontving talrijke hoge onderscheidingen voor zijn werk. In 2008 werd hij gekozen tot lid van de Académie Française. Hij schreef meerdere essays op uitnodiging van het Neuxs Instituut: in Nexus 27 staat De ontbinding van de muzen. Een beschouwing over de kunst van dit fin de siècle'; in Nexus 50 'Droefenis verbeeld' en in Nexus 52 'Een blik in het ravijn van de hoge cultuur'.
[220409]