stond als wonderkind op zijn elfde voor het eerst op het concertpodium. Na zijn opleiding aan de Franz Liszt Academie werd hij al opjonge leeftijd aangesteld als eerste cellist van de Opera en het Filharmonisch Orkest van Boedapest. Hij overleefde een werkkamp onder de nazi’s en verbleef na de oorlog enige jaren in Parijs, waar hij zich als cellosolist verder bekwaamde. Het was de grote dirigent (en mede-Hongaar) Antal Doráti, die Starker in 1948 meenam van Parijs naar Dallas in de Verenigde Staten. Daar zou Starker de post van eerste cellist bekleden in achtereenvolgenshet Dallas Symphony Orchestra, de Metropolitan Opera in New York en het Chicago Symphony Orchestra onder leiding van Fritz Reiner. In 1954 werdStarker Amerikaans staatsburger. In de halve eeuw daarna nam hij bijna tweehonderd plaat- en cd-uitvoeringen op, die hem wereldfaam hebben bezorgd. Naast het grote cellorepertoire (Bach, Beethoven, Brahms, Dvorák, Elgar, Mozart, Schumann, Strauss) excelleerde Starker ook in vertolkingen van minder bekend werk (David Baker, Bottermund, Kodály, David Popper). Al in 1958 verbond Starker zich aan de Indiana University School of Music, waar hij korte tijd later Distinguished Professor of Music werd. Naast een carrière als uitvoerend musicus begon toen voor Starker een uiterstsuccesvolle praktijk als muziekpedagoog. Vrijwel alle vooraanstaande cellisten en violisten van onze tijd hebben de invloed ondergaan van Starkers meesterhand. Janos Starker hield op 13 mei j.l. in de aula van Universiteit van Tilburg de Nexus-lezing 2006.