begon in 1970 als balletdanseres bij het New York City Ballet, waar ze door oprichter George Balanchine in 1979 tot eerste danseres werd uitverkoren. Tot aan het galaoptreden in het Lincoln Center in 1995 waarmee ze het podium vaarwel zei, danste Heather Watts hoofdrollen in veel van Balanchines meesterwerken, zoals Agon, Concerto Barocco, Apollo, Symphony in C, Theme and Variations en Serenade. George Balanchine (1904-1983) wordt algemeen beschouwd als de grootste choreograaf van de twintigste eeuw. Naast Balanchine schreven ook Jerome Robbins en Peter Martins hoofdrollen speciaal voor Heather Watts.

Van 1982 tot 1994 was Watts directeur van de New York State Summer School of the Arts in Saratoga Springs, waar ze een balletschool voor talentvolle kinderen leidde. Heather Watts heeft een groot aantal (inter)nationale dansgezelschappen geleid en regisseerde en ensceneerde balletten over de hele wereld. Ook ontwierp ze kostuums voor verschillende balletuitvoeringen. Sinds 1995 is ze redacteur kunst en cultuur bij Vanity Fair. Daarnaast is ze bestuurslid van Friends in Deed, een organisatie die aidspatiënten ondersteunt, en ontving zij prijzen voor de colleges die zij heeft gegeven aan Harvard University.

Voor Nexus 52 schreef Watts samen met haar partner Damian Woetzel het essay 'Over meesterschap en de uitvoerende kunsten'.

[211009]