werd geboren in New York uit ouders van Roemeens-Joodse origine, Amerikanen van de eerste generatie. In 1923 liet vader Schwartz zijn gezin achter en verhuisde naar Chicago. Delmore studeerde aan de universiteit van Wisconsin, die hij echter spoedig verruilde voor New York University, waar hij in 1935 een B.A. in filosofie behaalde. Tijdens de twee jaren daarna volgde Schwartz graduate studies in filosofie aan Harvard en baarde hij opzien met het essay ‘Poetry as Imitation’ (1936), dat hem de Bowdoin Prize in the Humanities opleverde. Zijn doorbaak kwam in 1937 met de publicatie van het korte verhaal ‘In Dreams Begin Responsibilities’, dat verscheen in de Partisan Review, een tijdschrift waarover Schwartz van 1943 to 1955 zelf de redactie zou voeren. Het verhaal maakte hem in één klap tot een bekende verschijning in New Yorkse intellectuele kringen. Gedurende de drie decennia na zijn debuut publiceerde Schwartz talrijke bundels met verhalen, gedichten en toneelstukken, waaronder Genesis (1943), World Is a Wedding (1948) en Vaudeville for a Princess and Other Poems (1950). In 1959 werd hem de prestigieuze Bollingen Prize for Poetry uitgereikt voor een bundel die eerder dat jaar het licht had gezien, Summer Knowledge: New and Selected Poems. Niettemin zou de erkenning voor Schwartz’ werk nooit meer kunnen tippen aan de roem die zijn debuut had geoogst; zijn latere leven was getekend door eenzaamheid, alcoholisme en, uiteindelijk, krankzinnigheid. De neerwaartse spiraal die volgde op het aanvankelijke succes zou de basis vormen voor Saul Bellow’s roman Humboldt’s Gift (1975). In de laatste jaren van zijn leven gaf Schwartz colleges Creative Writing aan Syracuse University. Een van zijn studenten was Lou Reed, die zijn leraar later in enkele songteksten zou eren.