is emeritus hoogleraar filosofie aan Hebrew University in Jeruzalem en George Kennan Professor aan het Institute for Advanced Study in Princeton. Hij geldt als een van de grootste denkers van onze tijd over sociale en ethische vraagstukken. Na zijn promotie in Jeruzalem in 1970 was hij onder meer British Council Scholar aan de universiteit van Oxford en visiting scholar aan Harvard University. Hij schreef, met Edna Ullman-Margalit, Isaiah Berlin: A Celebration (1991), The Decent Society (1998, vertaald als De fatsoenlijke samenleving, 2001) en Idolatry (1998, samen met Moshe Halbertal en Naomi Goldblum). In 2001 won hij in Nederland de prestigieuze Spinozalens. Zeer invloedrijk was en is zijn Occidentalisme: het Westen in de ogen van zijn vijanden (samen met Ian Buruma, 2004). Over dat laatste onderwerp en onder die titel hield hij in Tilburg de Nexus-lezing 2004 (gepubliceerd in Nexus 41). In datzelfde jaar zag The Ethics of Memory (2004) het licht. In december 2007 ontving Margalit uit handen van de Israëlische premier Olmert de EMET Prize, die gezien wordt als de Israëlische Nobelprijs. Hij schreef in Nexus 14, 15, 24, 41 en 45. Aan Nexus 50 neemt hij deel met een essay over de menselijke waardigheid.