wordt beschouwd als een van de grootste historici op het gebied van de 17de- en 18de-eeuwse literatuur en cultuur, in het bijzonder die van Frankrijk. Hij is sinds 1986 als hoogleraar verbonden aan het Collège de France en werd in 1995 gekozen tot lid van de Académie Française. Met name zijn onderzoek naar de Franse retorische traditie en de betekenis ervan voor onze huidige cultuur geldt als monumentaal en onovertroffen. Tot zijn belangrijkste boeken horen L’âge de l’éloquence: rhétorique et ‘res literaria’ de la Renaissance au seuil de l’époque classique (1980), La diplomatie de l’esprit, de Montaigne à La Fontaine (1995), Chateaubriand. Poésie et Terreur (2003) en Exercices de lecture. De Rabelais à Paul Valéry (2006). Fumaroli was verantwoordelijk voor het verschijnen van Histoire de la rhétorique dans l’Europe moderne, 1450 -1950 (1999), een 1500 bladzijden tellend standaardwerk met bijdragen van 24 wetenschappers uit heel Europa. In recente cultuurdebatten heeft Fumaroli zich zelden afzijdig gehouden. Zo trok hij in L’Etat culturel (1991) van leer tegen de ‘gidsfunctie’ van de staat in culturele zaken en tegen de verheerlijking van ‘de moderniteit’ in onze huidige cultuur. Fumaroli is gastdocent geweest aan talrijke universiteiten in onder meer Italië en Amerika, waar hij zitting heeft in het zeer prestigieuze Committee on Social Thought van de University of Chicago.