'Vrijheid en waarheid, vriendschap en trouw, wijsheid en dapperheid, liefde en poëzie, recht en harmonie vormen de basisgrammatica van ons bestaan. Dit zijn kwaliteiten die leven geven, die kunnen bezielen: het betekenisloze betekenisvol maken; het vergankelijke transformeren tot het onvergankelijke. Juist doordat deze levenskwaliteiten absolute waarden zijn, kunnen wij ze niet bezitten, manipuleren of instrumentaliseren. Zij gezeggen ons, niet andersom. Het is in deze woorden dat we het beeld zien van de mens die we zouden moeten zijn, dat we worden geconfronteerd met de maat waarmee ons leven gemeten wordt. In de spiegel van onze ware identiteit zijn rijkdom, roem of macht van geen belang, net zomin als afkomst, traditie, positie, geslacht of ras. Slechts één vraag wordt gesteld: cultiveer je je ziel, leef je in waarheid?'

In de rede die hij uitsprak bij de presentatie van zijn boek, Adel van de geest, verdedigt Rob Riemen de idealen van het Europees humanisme. Deze verdediging is tegelijkertijd een aanval op onze huidige tijd, waarin het banale en triviale geëerd worden ten koste van het grote en waardevolle. In navolging van illustere humanisten als Thomas Mann en Leone Ginzburg neemt Riemen het op voor een leven in waarheid waarin de geest zich adelt door te zoeken naar het hoogste en het grootste, het schone en het goede.