'De mens is een beperkt wezen. Hij kan het absolute kennen, maar bezit het niet. Geen mens is werkelijk almachtig, zijn leven is vergankelijk. En de enige vraag die de moeite van het denken waard is, de vraag van Ulrich naar de juiste wijze van leven, deze morele vraag wordt geboren uit de confrontatie van het menselijk tekort met het onvergankelijke ideaal van de menselijke waardigheid.' (p.32)

Riemen omschrijft de twintigste eeuw als een eeuw gekenschetst door een onherstelbaar verlies: het ontbreken van de alomvattende idee, de meest betekenisvolle gedachte. De twintigste eeuw acht de morele vraag 'wat is de juiste wijze van leven' volgens hem als overbodig. Riemen gaat hier aan de hand van een aantal voorbeelden nader op in.