De huidige behoefte van nationale elites om nationale en Europese canons weer een centrale plaats in de samenleving te geven, komt mede voort uit zorg over het effect van globalisering op de lokale consumptie van cultuurproducten. [...] De elite is niet langer alleen bezorgd over de emancipatie van de lagere bevolkingsgroepen met hun massaal geproduceerde cultuurproducten, die als een gevaar worden gezien voor de eigen hoge kunst en daarmee voor de beschaving. De zorg en het cultuurpessimisme volgen nu ook uit de emancipatie van het deel van de wereld, dat voorheen door Europa en haar klassieken werd gedomineerd, waaronder de voormalige koloniën. (p. 102)

In dit opstel betoogt Hans Abbing dat cultuurpessimisme vooral moet worden beschouwd als het verzet van de gevestigde elite tegen de opkomst van een nieuw cultureel establishment. Daarmee doelt hij op de nieuwe generaties kunstenaars, beleidsmakers en kunstconsumenten, niet alleen in de westerse, maar ook in de niet-westerse wereld. De oude elite die nu pleit voor het behoud en de verspreiding van haar klassieken heeft boter op haar hoofd, omdat ze de hoge kunsten generaties lang in een sociaal isolement hield en houdt, niet in de laatste plaats met voorschriften over de formele ‘consumptie’ van kunst. Volgens Abbing is het noodzakelijk en zelfs onvermijdelijk om het verzet tegen de dynamiek van onze cultuur op te geven, en de veranderingen te omarmen, omdat de wisselwerking tussen oud en jong, westers en niet-westers, nieuw licht werpt op onze bestaande klassieken en ons kennis laat maken met meesterwerken uit andere culturen.