‘Op de Nexus-conferentie in november 2005 over ‘‘de massademocratie’’ (de eerste in een serie conferenties over de vraag: wat is een goede maatschappij?) kwam een reeks van vragen aan de orde: in wat voor maatschappij leven wij? Welk idee van de goede maatschappij cultiveren wij? Welke waarden zijn dominant en welke waarden zouden dominant moeten zijn? Vanwaar het gevoel van onbehagen, angst, identiteitscrisis? Wat is vrijheid en hoe is het met onze vrijheid gesteld? Welke invloed hebben de (massa)cultuur en de (massa)media in onze samenleving? Vanwaar de populariteit van de populistische politiek en hoe daarmee om te gaan? En zo verder. De essays hierna vormen grotendeels de neerslag van de conferentie. Wie na lezing ervan voor zichzelf wil bepalen of wij nu in een democratie leven, met al haar tekortkomingen maar de facto een vrije, open samenleving; of dat wij opnieuw op weg zijn naar een massademocratie waar de vrijheid willekeur is geworden en de angst om de vrijheid het verlangen naar wonder, mysterie en autoriteit voedt, kan te raden gaan bij drie analytische geesten die, voorbij de dogmata van cultuurpessimisme en cultuuroptimisme, hun criteria formuleerden om deze vraag te toetsen: in welke mate cultiveren we geestelijke waarden en de adel van de geest? Hoe geoefend zijn wij in een kritisch rationalisme? Waait hier nog de geest van de roman?’