Het Tilburgse tijdschrift Nexus ziet er zo sober en tijdloos uit dat je gaat denken dat het lezen ervan niet bijzonder dringend is. Ditmaal is dat juist de bedoeling: Nexus vroeg 24 zeventig-plussers om een brief aan het nageslacht, van dichter Christine D'Haen (1923) via oud-politicus Max van der Stoel (1924), naar journalist Max Nord (1916), de oudste uit het nummer

Wat krijg je als je oude mensen vraagt naar een verhaal voorhen die na hen komen? . Een boodschap aan de jeugd is [...] altijd een verkapte boodschap aan zichzelf. Er schuilt iets van dat heimelijke verlangen in om de zaak nog eens over te doen', schrijft H.W. von der Dunk, om die observatie te laten volgen door een mooie beschouwing over vooruitgang, oorlog, geschiedenis en de twintigste eeuw. Die hij dan besluit door te wijzen op het belang van het kleine: ieders meest intieme ervaringen van droefenis, verlies, geluk, verlangen en liefde. Een beetje wee word je wel van deze Nexus: al is het maar omdat het meest voorkomende stramien van de stukken bestaat uit een opsomming van de narrow escape die de twintigste eeuw is geweest: totalitaire verschrikkingen, gevolgd door de grote vooruitgang dat we nu weten hoe gevaarlijk een absoluut geloof kan zijn. Waarna de meesten een opsomming geven van de grote gevaren die de mensheid nu omringen; milieuvervuiling en fanatisme worden met de grootste zorg bezien.

Arjen Fortuin