De vraag naar de zin van je leven is de belangrijkste vraag die je je kunt stellen. Toch komt die vraag tijdens je studie aan de universiteit niet aan de orde: te persoonlijk, te gevoelig, te weinig meetbaar. Belachelijk, zegt Anthony T. Kronman, ‘Sterling Professor of Law’ aan Yale Law School, het gerenommeerde instituut waaraan hij tien jaar lang als decaan leiding heeft gegeven. Kronman (1945), die filosofie en recht heeft gestudeerd aan Yale University, geldt als briljant jurist en exemplarisch docent. Centraal in zijn masterclass staat zijn geruchtmakende boek Education’s End: Why Our Colleges and Universities Have Given Up on the Meaning of Life (2007). Studenten die deelnemen aan de masterclass, ontvangen bij hun inschrijving een exemplaar van Kronmans boek gratis.

Volgens Kronman heeft de universiteit altijd het oogmerk gehad studenten te laten nadenken over hun eigen leven door hen te laten kennismaken met de grote humanistische traditie van kunst en wetenschap. Maar de studie van de humaniora is nu in een diepe crisis beland: de alfa-studies willen steeds meer lijken op bèta- en gammastudies, op ‘harde’ wetenschap met experimenten, rekenmodellen en nieuwe paradigma’s. Maar daar zijn de humaniora toch helemaal niet voor? Universitaire docenten in de humaniora hebben zich in de afgelopen tientallen jaren door ‘harde’ onderzoeksidealen, politieke correctheid en filosofische desoriëntatie in het nauw laten drijven, ten koste van goed en werkelijk waardevol onderwijs aan hun studenten. Maar Kronman ziet een omslag in het denken naderen: steeds meer studenten en hun docenten snakken ernaar de ‘grote vragen’ wél aan de universiteit te behandelen. Kronman bepleit met passie en overredingskracht een nieuw seculier humanisme dat gegrondvest is op een vergeten ideaal: wetenschappelijke reflectie op de zin en betekenis van het leven door bestudering van de grote letterkundige en filosofische werken uit het heden en het verleden. Heeft Kronman gelijk? Het woord is aan de studenten zelf.