fragmenten

De energieke hoogleraar van de Amerikaanse Yale-universiteit is even in Nederland voor een masterclass van het Nexus Instituut in de aula van de Universiteit van Tilburg. Kronman is jurist en docent in het liberal arts-programma van zijn universiteit, zeg maar een systematische bestudering van de klassieke werken van de westerse beschaving in bijvoorbeeld kunst, politiek en filosofie. Dat wapent jonge mensen om de worsteling met de zinvraag aan te kunnen, maar het is juist dit soort programma’s dat van veel universiteiten is verdwenen, houdt Kronman zijn merendeels jonge publiek voor.

“Er was een diep vertrouwen in de aanname dat de vraag naar de zin van het leven verkend en in kaart gebracht kan worden, en dat zij een plaats heeft in het hoger onderwijs.”
Juist aan dat vertrouwen ontbreekt het tegenwoordig, zelfs in de geesteswetenschappen. De klassieke werken raakten sinds de jaren vijftig uit de mode “omdat zij als conservatief werden gezien”, als staande in “een lijn van dode, blanke mannen”. En dan is er nog de druk van de specialistische wetenschappers. Kronman: “Zij vinden de great book programs onverantwoord breed. Dat zíjn ze ook, net als de vraag naar de zin van het leven, maar hun breedte was hun kracht. ‘Breedte’ is een ondeugd geworden, net als het politiek-incorrecte onderscheid tussen het grote en het gewone.”

Kronman lijkt een kind van zijn tijd: hij verklaart zich kosmopoliet (“met een kleine k”), maar toch: “Om mijn eigen overtuigingen te begrijpen en verdiepen, moet ik de geschiedenis van de beschaving waartoe ik behoor begrijpen. De beschaving die de geboorteplaats is van de ideeën. Als het verleden vergeten, is een ethische en politieke fout.”

Peter Doorakkers