Robert Hughes, de bekendse kunstcriticus ter wereld en houder van de Nexus-lezing, is een zelfverklaard puritein.

Alles is groot aan Robert Hughes. Dat vierkante hoofd met rebels piekend haar en priemende ogen. Dat enorme lijf, dat volgens hemzelf 'nooit atletisch is geweest' maar dat sinds een ernstig auto-ongeluk tien jaar geleden zwaar leunt op een stok. Die stem, die gemaakt is om te bulderen. Maar wat bovenal groot is aan Hughes, zijn de emoties die de 71-jarige schrijver opwekt. De geboren Australiër is een geoefend heilige-huisjes-omvertrapper en een erkend sloper van reputaties. Maar hij combineert dat met een eruditie en gevoel voor humor, die hem aanspraak doen maken op de titel 'grootste kunstcriticus ter wereld'. [...]
'Er zijn een paar dingen die ertoe doen in het leven: religie, kunst en de natuur', zo stelt Hughes. 'Met religie heb ik helemaal niets, maar met die andere twee des te meer. En ik kan evenveel genieten van een appelboom in bloesem als van een tekening van Mondriaan van een appelboom in bloesem. De een is niet beter dan de ander. Wat dat betreft probeer ik ook geen zieltjes te winnen voor de kunst. Ik schrijf niet vanuit de missionarishouding.'

Lees het hele artikel hier >>>

Edo Dijksterhuis