Waarin Schopenhauer en Zizek de grote oplossingen zoeken

fragmenten

Tijdens de Nexus-conferentie over ‘geloof, fanatisme en vrijheid na het einde van de geschiedenis’ die onlangs in Amsterdam werd gehouden, vertelde de Sloveense cultuurfilosoof Slavoj Zizek tussen neus en lippen door dat hij een fan was van Robespiere, de man die tijdens de Franse Revolutie alles wat krom was recht praatte en duizenden tegenstanders naar de guillotine dirigeerde. Zizek koketteert met zulke uitlatingen. Bij andere gelegenheden poseert hij graag als leninist of stalinist. Maar ondertussen is die hartstocht voor de slachter van de Franse Revolutie niet louter ironie. Zizek heeft iets met absolutistische machtspolitiek. Hij vindt democratie maar een softe bedoening, een politiek systeem dat in zijn ogen verhindert dat er politieke krachten ontstaan die zich effectief tegen ‘het kapitalisme’ keren en die zouden kunnen zorgen voor een nieuw soort communisme.

Het aardige van filosofen is dat hun uitgesproken ideeën zelden zo eenzijdig radicaal uitpakken ... Zo nuanceerde Slavoj Zizek zichzelf door als alternatief voor geweld voor te stellen dan maar blanco te stemmen.

Carel Peeters