fragmenten

Pikant vandaag is de aanwezigheid van Tariq Ramadan, de omstreden moslimintellectueel die afkomst is uit een islamitische familie. Hij werd onlangs ontslagen als adviseur integratie van Rotterdam en als gasthoogleraar van de Erasmusuniversiteit. Het is een wonderlijk gezicht de man die door Amerika verdacht wordt van terroristische connecties, ontspannen te zien babbelen met Ernst Hirsch Ballin, de minister van justitie.

[...]

Sacks wijst erop dat een opera [La juive] intussen wel een gerieflijke afstand schept tussen toneel en publiek. Maar dat publiek, dat braaf klapt bij de ene tragedie, wordt acteur in de volgende.
“Dood aan de joden”, schreeuwt het middeleeuwse gepeupel in de opera. Hetzelfde riepen echter de demonstranten tegen Israël in januari 2009 in alle Europese hoofdsteden. Sacks krijgt een lang en warm applaus.
Maar ja, dat krijgt Tariq Ramadan even later ook als hij zegt dat men daarmee gerechtvaardigde kritiek op Israel niet kan afdoen. Zijn gesprekspartner Yossi Klein Halevi dient hem van repliek: Israël kent een levendig en hard politiek debat, dat met kritiek kan omgaan. Maar dan moet men eerst wel het bestaansrecht van Israël erkennen. Dáár had het in de januaridemonstraties aan geschort.
De joodse spreker krijgt geen applaus. Dáár had de opperrabbijn nog niet aan gedacht. Het publiek bij de ene tragedie, kan dat blijven bij de volgende, en vergeten te klappen.

Henk Rijkers