fragment

Toen was daar opeens Yoel Gamzou (26). Een jonge Israëlisch dirigent, laatste leerling van de belijdende katholiek Carlo Maria Giulini, en gegerepen door Mahler.

Hij nam de masterclass over van de verhinderde Finse sterdirigent Esa-Pekka Salonen. Met een selectie uit het Concertgebouworkest nam hij de laatste symfonieën van Mahler voor het publiek door (Das Lied von der Erde, de Negende en de Tiende symfonie). Een transcendentaal drieluik, aldus Gamzou. Een afscheid van het leven (Lied), de ziel (de Negende) en de kosmos (de Tiende), en een woordenloze blik in het hiernamaals. En voorzover je zoiets kunt 'bewijzen', deed Gamzou dat met uitgekiende muziekvoorbeelden.

Mahlers tere klankweefsels hielden zich verrassend goed in kamermuziekbezetting, zeker de droge akoestiek van het Muziekthetaer in aanmerking genomen. De forti vielen wat uit elkaar. Maar de waarlijk bovenaardse schoonheid van de fluitsolo in de finale van de Tiende - Mahlers finale finale - zou zelfs nog een steen ontroeren. Het was alles bij elkaar een betoog van verpletterende overtuigingskracht.

Henk Rijkers