Gedichten.
Nawoord, samenstelling en vertaling Gerard Rasch,vormgeving Jacques Janssen, 1998, Uitgeverij Nexus te Tilburg.
Beperkte oplage, 48 pp., gebonden.

De stem

Ze staat eenzaam op het toneel
en heeft nergens een instrument.

Ze legt haar handen op haar borst,
daar waar de ademhaling wordt
geboren en dooft.

Niet de handen zingen,
noch de borst.

Wat zingt, is wat zwijgt


Het doek

Zwijgend stond ik voor een donker schilderij,
voor een doek, dat een jas, een hemd,
een vaandel had kunnen worden,
maar dat de kosmos werd.

Zwijgend volhardde ik voor het donkere doek,
geestdriftig en opstandig,
en ik dacht aan de kunst van het schilderen, van het leven,
aan zoveel lege, koude dagen,

aan ogenblikken van hulpeloosheid,
aan mijn koude verbeeldingdie de klepel van een klok is
en al slingerend leeft,

slaand tegen wat het liefheeft
en liefhebbend wat het slaat,
en ik bedacht: dat doek had ook
een lijkkleed kunnen zijn.

Ik liep door een middeleeuwse stad

Ik liep door een middeleeuwse stad,
's avonds of met de dageraad,
was heel jong of tamelijk oud.
Ik had geen horloge bij me,
geen kalender, alleen mijn bloed
mat koppig de eeuwige afstand.
Ik kon opnieuw met mijn
of andermans leven beginnen,
alles leek makkelijk te zijn,
de ramen van de huizen waren niet helemaal dicht
ik kon in vreemde levens kijken.
Het was voorjaar of het begin van de zomer,
warme muren,
de lucht zo zacht als sinaasappelschil;
ik was heel jong of tamelijk oud,
ik kon kiezen, kon leven.